[صفحه اصلی ]   [Archive] [ English ]  
:: صفحه اصلي :: درباره نشريه :: آخرين شماره :: تمام شماره‌ها :: جستجو :: ثبت نام :: ارسال مقاله :: تماس با ما ::
:: دوره 17، شماره 4 - ( 4-1391 ) ::
جلد 17 شماره 4 صفحات 339-344 برگشت به فهرست نسخه ها
بررسی افزایش ضخامت قرنیه از نازک‌ترین نقطه به سمت محیط در مبتلایان به قوز قرنیه، مشکوک به قوز قرنیه و قرنیه‌های طبیعی
دکتر محمد میرزایی ، سمیرا میرزایی
دانشگاه علوم پزشکی تبریز
چکیده:   (2277 مشاهده)

هدف: مقایسه روند افزایش ضخامت قرنیه از نازک‌ترین نقطه قرنیه به سمت محیط آن در چشم‌های مبتلا به قوز قرنیه، مشکوک به قوز قرنیه و قرنیه‌های طبیعی با استفاده از توموگرافی شیمفلاگ توسط دستگاه پنتاکم.

روش پژوهش: سیصد چشم براساس توپوگرافی سطح قدامی قرنیه، ضخامت نازک‌ترین نقطه و حداکثر برجستگی سطح خلفی قرنیه به طور مساوی در سه گروه قرار گرفته و قرنیه این چشم‌ها با استفاده از دستگاه پنتاکم و تصاویر "چهار نقشه رفرکتیو" و "نقشه پاکی‌متری"‌، ارزیابی شدند. چشم‌هایی که دارای توپوگرافی طبیعی، پاکی‌متری 500 میکرون و بالاتر و حداکثر برجستگی خلفی زیر 20 میکرون بودند به عنوان گروه طبیعی، چشم‌هایی که دارای تغییرات خفیف در توپوگرافی سطح قدامی، پاکی‌متری کم‌تر از 500 میکرون و برجستگی خلفی 20 میکرون بودند، در گروه مشکوک و چشم‌هایی که علایم واضح قوز قرنیه در توپوگرافی، پاکی‌متری کم‌تر از 500 میکرون و برجستگی خلفی بیش از 20 میکرون را داشتند، در گروه قوز قرنیه قطعی قرار گرفتند. سپس با استفاده از نقشه پاکی‌متری، "ضخامت مطلق" و "درصد افزایش ضخامت قرنیه" بررسی و میانگین عددی "ضریب پیش‌رفت ضخامت قرنیه" استخراج شد و داده‌های بدست آمده با استفاده از روش‌های آماری توصیفی، آزمون تحلیل واریانس یک و دوطرفه و ضریب همبستگی توسط نرم‌افزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.

یافته‌ها: میانگین حداکثر برجستگی خلفی در گروه طبیعی 95/3±2/13 میکرون، در گروه مشکوک 75/6±8/19 میکرون و در گروه قطعی 21/16±93/40 میکرون حاصل شد. میانگین نازک‌ترین نقطه قرنیه در گروه طبیعی 92/27±53/541 میکرون، در گروه مشکوک 15/5±504 میکرون و در گروه قطعی 84/46±09/461 میکرون و میانگین ضریب پیش‌رفت ضخامت قرنیه در گروه طبیعی 15/0±91/0، در گروه مشکوک 02/0±11/1 و در گروه قطعی 73/0±2 محاسبه شد. این مطالعه نشان داد که هر سه متغیر "حداکثر برجستگی خلفی" "نازک‌ترین منطقه قرنیه" و "ضریب پیش‌رفت ضخامت قرنیه" در هر سه گروه (طبیعی، مشکوک و قوز قرنیه) رابطه آماری معنی‌دار داشتند (001/0P<). هم‌چنین بین "ضریب پیش‌رفت ضخامت قرنیه" و سطح ابتلا به قوز قرنیه رابطه معنی‌دار آماری وجود داشت (001/0P<) ولی ضریب هم‌بستگی این دو متغیر، مثبت و ضعیف بود.

نتیجه‌گیری: در تشخیص افتراقی قرنیه‌های طبیعی از قرنیه‌های مشکوک و مبتلا به قوز قرنیه علاوه بر توپوگرافی، انحنا، ضخامت مرکزی و برجستگی سطوح قدامی و خلفی قرنیه می‌توان از میزان افزایش ضخامت قرنیه از نازک‌ترین نقطه به طرف محیط و مقدار عددی "ضریب پیش‌رفت" نیز جهت تشخیص استفاده کرد.

· مجله چشم‌پزشکی بینا 1391؛ دوره 17، شماره 4: 344-339.

متن کامل [PDF 167 kb]   (345 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: چشم پزشکی
ارسال پیام به نویسنده مسئول

ارسال نظر درباره این مقاله
نام کاربری یا پست الکترونیک شما:

CAPTCHA code


XML   English Abstract   Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Mirzaie M, Mirzaie S. Comparison of Corneal Thickness Progression from Center to Periphery in Keratoconus, Keratoconus Suspected and Normal Corneas. 3. 2012; 17 (4) :339-344
URL: http://binajournal.org/article-1-211-fa.html

میرزایی محمد، میرزایی سمیرا. بررسی افزایش ضخامت قرنیه از نازک‌ترین نقطه به سمت محیط در مبتلایان به قوز قرنیه، مشکوک به قوز قرنیه و قرنیه‌های طبیعی. مجله چشم پزشکی بینا. 1391; 17 (4) :339-344

URL: http://binajournal.org/article-1-211-fa.html



دوره 17، شماره 4 - ( 4-1391 ) برگشت به فهرست نسخه ها
مجله چشم‌پزشکی بینا Bina Journal of Ophthalmology
Persian site map - English site map - Created in 0.06 seconds with 30 queries by YEKTAWEB 3767